Państwa poważne i pozostałe

Redaktor Stanisław Michalkiewicz podzielił państwa na poważne i pozostałe. Państwami poważnymi są te, które zawsze prowadzą politykę zgodną ze swoją racją stanu, dbają o własne interesy na arenie międzynarodowej i znacząco lub istotnie wpływają na stosunki międzynarodowe w skali regionu lub globu. Ich cechą jest to, że politycy rządzący oraz opozycja troszczą się - niezależnie od różnic politycznych - o państwową rację stanu.

Państwa pozostałe to te, które nie są zdolne do samodzielnego zdefiniowania swoich interesów narodowych lub ich konsekwentnej realizacji, a na ich funkcjonowanie znaczący wpływ mają silniejsi gracze na arenie międzynarodowej. Kiedy krajowi politycy nie wierzą w możliwość prowadzenia polityki zgodnej z państwową racją stanu, mają skłonność do kierowania się w swojej działalności bardziej interesem własnym lub partyjnym niż państwowym, co sprawia, że rywalizacja polityczna staje się tylko walką o władzę i jej utrzymanie. W tej walce polityczni przeciwnicy poszukują wsparcia również za granicą i państwa poważne często udzielają oczekiwaną pomoc, ale nie bezinteresownie.

Ceną za wsparcie udzielone przez zewnętrznych graczy jest mniej lub bardziej posłuszna realizacja ich celów i interesów z uszczerbkiem dla interesów własnego kraju. W efekcie państwa poważne zachowują się jak podmioty polityczne i wzajemnie traktują się podmiotowo, a państwa pozostałe (niepoważne) przedmiotowo, instrumentalnie.

Interes narodowy i racja stanu

O przynależności państwa do którejś z tych grup decyduje przede wszystkim jakość - kwalifikacje moralne oraz intelektualne - jego elit. Stanowią one niewielki odsetek narodu, ale ich siła oddziaływania na otoczenie ma decydujące znaczenia dla państwa. Naturalne elity tworzą się stopniowo, są osadzone w kulturze i historii narodu, czują się z nim związane i odpowiedzialne za niego i za państwo. Postawa i zachowanie członków elit kształtuje imponderabilia narodowe, których ochrona w państwie poważnym jest interesem narodowym i racją stanu.

Interes narodowy i racja stanu stanowią podstawę krajowej i zagranicznej polityki państwa. Interes narodowy - w przypadku Polski jako państwa narodowego z niewielkimi mniejszościami narodowymi tożsamy z interesem państwowym - oraz racja stanu rozumiana jako nadrzędny i niekwestionowany interes państwa, przewyższający wszystkie partykularne interesy i normy, muszą być jasno i jednoznacznie sformułowane oraz rozpowszechnione wewnątrz państwa, wśród jego obywateli oraz ludności napływowej, oraz poza jego granicami, zwłaszcza tam, gdzie żyją członkowie narodu.

Elity narodowe, nie tylko elity polityczne, mają troszczyć się o to, by treść tych pojęć była należycie rozumiana i powszechnia znana, bowiem stanowią one kryterium oceny działalności politycznej polityków partii rządzących i opozycyjnych, władzy i administracji państwowej, służb państwowych, oraz postaw i zachowań obywateli polskich oraz osób zagranicznych przebywających w Polsce.

Interes narodowy/państwowy to rodzaj długookresowej strategii narodowej. Efekt jej realizacji zależy od aktywności elit narodowych, w szczególności politycznych, oraz postaw i działań obywateli. Nieznajomość lub błędne rozumienie interesu narodowego/państwowego lub racji stanu lub brak szerokiego konsensusu społecznego, w tym rządzących i opozycji, co do wspólnych wartości, celów i działań państwa stanowi zagrożenie dla bytu narodowego i państwowego, bo stwarza warunki do manipulacji, uzasadniania i legitymizacji działań podejmowanych przez różne ugrupowania polityczne w celu realizacji partykularnych, np. partyjnych, interesów niezgodnych z interesem narodowym/państwowym, np. utrzymania władzy, eliminacji przeciwników politycznych, a nawet niejawnego przedefiniowania interesu narodowego/państwowego i racji stanu.

Programy wyborcze

Największe partie polityczne w Polsce prezentują w czasie kampanii wyborczej diametralnie różne programy wyborcze.

Program wyborczy PiS

Istnieją dwa dostępne publicznie dokumenty programowe PiS:

1. "Polski model państwa dobrobytu" (2019)
2. "Bezpieczna przyszłość Polaków" (2023)

Powyższe dokumenty programowe są obszernymi opracowaniami. Pierwszy z nich liczy 232 stronice, a drugi - 302. Nie ma dostępnej publicznie zwięzłej wersji tych programów wyborczych PiS, co ogranicza ich wartość marketingową, bo większość wyborców nie będzie w stanie przebrnąć przez dziesiątki stron. Obszerność programów pozwala jednak na ocenę zamierzeń PiS pod kątem ich zgodności z interesem Polaków jako wspólnoty narodowej i Polski jako suwerennego państwa.

Rzuca się w oczy tytuł pierwszego rozdziału programu "Wartości i zasady", który na 16 stronach przedstawia wartości wyznawane przez członków partii oraz zasady, którymi będą kierować się w rządzeniu państwem. W rozdziale drugim przedstawiono analizę sytuacji w III RP oraz w jej bliższym i dalszym otoczeniu w poprzednich latach czyli analizę wyjściowego stanu. Kolejny rozdział zawiera przedstawienie efektów rządów PiS i koalicjantów w latach 2015-2019 oraz cele i sposoby ich realizacji w latach 2019-2023.

W czwartym i ostatnim rozdziale pokazano uwarunkowania sukcesu w realizacji programu wyborczego, które będą poważnymi wyzwaniami dla rządu, bo wymagają działań w sytuacji presji ze strony międzynarodowych środowisk lewicowo-liberalnych, które dominują w instytucjach UE oraz ONZ. Naturę tych wyzwań oddaje akapit na str. 193 programu wyborczego:

W poprzednich dwóch częściach Programu przedstawiliśmy realizowany przez Prawo i Sprawiedliwość polski model państwa dobrobytu. Model ten wywodzi się z określonego systemu wartości, opisanego w części pierwszej Programu, a jednocześnie utrwala, kultywuje i rozwija ów ważny dla nas system wartości i zasad. Przy czym realizacja owego modelu dokonuje się w określonym otoczeniu zagrożeń aksjologicznych. We współczesnym świecie zwłaszcza takie podstawowe dla nas wartości, jak wolność, solidarność czy tożsamość są na różne sposoby osłabiane, dezawuowane i atakowane. Dlatego, aby móc sprawnie i skutecznie realizować polski model państwa dobrobytu, nie możemy być obojętni wobec owych aksjologicznych zagrożeń. Traktujemy je jako zasadnicze wyzwania do pokonania. Musimy więc systemowo i programowo przeciwstawiać się zagrożeniom dla takich wartości jak wolność, solidarność i tożsamość. Musimy owe wartości kultywować i rozwijać. Dlatego program Prawa i Sprawiedliwości obejmuje również cały szereg specjalnych działań i zadań, które mają na celu pośrednią i bezpośrednią realizację i obronę owych ważnych dla nas kluczowych wartości. Innymi słowy, obrona i utrwalanie takich wartości jak wolność, solidarność i tożsamość to kluczowe dla nas wyzwanie, konieczne do programowej realizacji.

W tym dokumencie programowym PiS wymieniono 10 razy, w diagnozie stanu, tylko jedno nazwisko Donalda Tuska, jako premiera, a nie jako szefa konkurencyjnej partii, którego trzeba "pociągnąć do odpowiedzialności karnej za sprawstwo kierownicze i usiłowanie zmiany ustroju państwa", jak to zapisano w postulacie dotyczącym Jarosława Kaczyńskiego na str. 24 programu wyborczego KO "100 konkretów na pierwsze 100 dni rządów!".

Zgodnie ze stwierdzeniem na str. 193 programu wyborczego PiS z roku 2019 Nasz program w omawianym zakresie został już w znaczącym stopniu zrealizowany w ostatnich 3,5 roku, ale wciąż wymaga wielowymiarowej kontynuacji i rozwoju. program wyborczy z roku 2023 jest aktualizacją i rozwinięciem treści poprzedniego dokumentu programowego, przy zachowaniu wartości i zasad (patrz rozdział 2). Należy zauważyć, że program "Bezpieczna przyszłość Polaków" został napisany po prawie ośmiu latach rządów PiS/Zjednoczonej Prawicy. W czasie ostatniej kadencji rządu nastapiły bardzo duże zmiany polityczne w otoczeniu Polski (agresja Rosji na Ukrainę 24 lutego 2022 r., przyspieszenie wdrażania w UE ideologii lewicowo-liberalnej oraz planu konsolidacji politycznej UE pod zwierzchnictwem Niemiec, kolidującego z polityką polskiego rządu), które miały negatywny wpływ (naciski władz UE na polski rząd, aby zmienił swoją politykę oraz wspieranie lewicowo-liberalnej opozycji, aby przejęła władzę) na wewnętrzną sytuację w kraju. Zapewne dlatego rozdział 3 zawierający opis efektów rządów PiS i koalicjantów w latach 2015-2023 oraz przedstawienie celów i sposoby ich realizacji w kolejnej kadencji rządu zatytułowano "Nasze osiągnięcia".

Z punktu widzenia zarządzania strategicznego pozytywnym nowum w tym programie wyborczym są rozdziały 4 i 5, zatytułowane odpowiednio "Perspektywa do 2031 roku" oraz "Nasza wizja Polski po 2031 roku". Cel rozdziału 4 wyjaśnia wstęp do niego:

Prawo i Sprawiedliwość jest formacją polityczną, która udowodniła, że jej najważniejszym celem jest odpowiedzialne i roztropne prowadzenie spraw państwa, spraw dotyczących wszystkich Polaków. Jako odpowiedzialni i dalekowzroczni gospodarze jesteśmy przekonani, że nasze zamierzenia, plany dla kolejnych roczników polskich obywateli, muszą wykraczać poza horyzont wyłącznie jednej kadencji. Dlatego prezentujemy Program dla Polski, obejmujący nie tylko szczegółowe rozwiązania w różnych obszarach, przewidziane do wdrożenia w czasie dwóch czteroletnich kadencji parlamentarnych, ale również obrazujący naszą wizję rozwoju Rzeczypospolitej po upływie najbliższych ośmiu lat.

W rozdziale 5 ukazano długookresową wizję Polski wyrastającą nie tylko ze strategicznych planów i celów, ale także marzeń, będących źródłem nadziei na lepszą przyszłość narodu i państwa polskiego. Posiadanie długookresowej perspektywy pomaga unikać działań, które na krótkę metę wydają się być dobre, ale są szkodliwe dla strategicznego interesu narodu/państwa. Umiejętność elit narodowych myślenia strategicznego o narodzie i państwie sprawia, że to ostatnie jest państwem poważnym.

Program wyborczy KO

Broszura zawierająca program wyborczy rządzącej koalicji KO pt. "100 konkretów na pierwsze 100 dni rządów!" liczy 34 strony. Program zawiera 112 postulatów w 21 działach.

Postulaty każdego z 14 działów zajmują 1 stronicę, razem jest ich 58. Postulaty każdego z 6 działów zajmują 2 stronice, razem jest ich 44. Jest tylko jeden dział pt. "Rozliczenie rządów PiS", który liczy 4 stronice zawierające 10 postulatów dotyczących pociągnięcia do odpowiedzialności m.in. wymienionych z imienia i nazwiska 16 osób. Powyższa broszura jest jedynym dokumentem programowym KO dostępnym publicznie.

Wymieniony w tytule broszury okres 100 dni stawia pytanie o program działania koalicyjnego rządu po upływie tych stu dni oraz o efekty całej jego kandencji, nie mówiąc już o jej długookresowych skutkach. Wygląda, jakby celem samym w sobie polityków KO było zdobycie władzy i utrzymanie jej jak najdłużej przy wsparciu zewnętrznych popleczników-mocodawców oraz działanie zgodnie z ich wytycznymi, a nie praca dla dobra wspólnego zgodnie z polskim strategicznym interesem narodowym/państwowym. Do tego scenariusza pasowałaby również druga część sentencji dr. Roberta Kościelnego Prawicowcy martwią się, że ich program polityczny nie zostanie właściwie zrozumiany, a lewicowcy martwią się, że ich program polityczny zostanie zrozumiany bardzo dobrze. i dlatego jest on ukrywany, bo inaczej zostałby odrzucony przez zdecydowaną większość wyborców.

Analiza merytoryczna programu wyborczego KO - tych 100 konkretów - pokazuje, że nie zawiera on praktycznie żadnych celów i działań na rzecz narodu jako całości i państwa, ale wyłącznie obietnice indywidualnych korzyści skierowane przede wszystkim do środowisk lewicowo-liberalnych oraz zapowiedzi rozliczeń poprzedniej ekipy rządzącej, konkretnych osób, czołowych przedstawicieli obecnie opozycyjnej partii, bazujące głównie na pomówieniach, co potwierdziły ostatnie trzy lata rządów KO. Celem zdecydowanej większości postulatów jest wyłącznie oddziaływanie emocjonalne na wyborców, co wskazuje na ściśle marketingowy (marketing polityczny), a nie programowy charakter omawianej broszury.

Z porównania dostępny publicznie dokumentów programowych PiS oraz KO wypływa następujący wniosek: o programach wyborczych PiS z roku 2019 i 2023 można dyskutować, natomiast dokument programowy KO z 2023 roku można tylko zaakceptować lub odrzucić. O prawdziwej funkcji programu wyborczego KO "100 konkretów na pierwsze 100 dni rządów!" świadczy m.in. wypowiedź Donalda Tuska na jego oficjalnym kanale YT na temat realizacji postulatów wyborczych.

Czy można się dziwić, że program wyborczy KO nie zawiera żadnych odniesień do polskiego narodu i państwa? Raczej nie, jeśli się weźmie pod uwagę stosunek przewodniczącego KO Donalda Tuska do Polaków i Polski. W roku 1987 napisał on:

Polskość to nienormalność — takie skojarzenie narzuca mi się z bolesną uporczywością, kiedy tylko dotykam tego niechcianego tematu. Polskość wywołuje u mnie niezmiennie odruch buntu: historia, geografia, pech dziejowy i Bóg wie co jeszcze wrzuciły na moje barki brzemię, którego nie mam specjalnej ochoty dźwigać, a zrzucić nie potrafię (nie chcę mimo wszystko?)...

Pozycja Polski w Europie

Dwa największe państwa znajdujące się w całości na terytorium Europy to Francja (643 801 km² z departamentami zamorskimi) i Ukraina (603 550 km²). Francja bez departamentów zamorskich (551 500 km²) zajmuje drugie miejsce za Ukrainą. Polska (312 696 km² = 48,6% pow. Francji i 51,8% pow. Ukrainy) jest na ósmym miejscu. Dwa najludniejsze państwa położone w całości w Europie to Niemcy (84 316 622 ludzi) i Francja (68 305 148 ludzi z departamentami zamorskimi). Francja bez departamentów zamorskich (62 814 233 ludzi) zajmuje trzecie miejsce za Niemcami i Wielką Brytanią. Polska (38 746 310 ludzi = 46% ludności Niemiec i 45,8% ludności Francji) zajmuje siódme miejsce.

W przedstawionych tabelach umieszczono dla porównania również dane dotyczące Turcji, która częściowo leży w Europie Południowo-Wschodniej, granicząc z Bułgarią i Grecją, od roku 1952 jest członkiem NATO, od roku 1999 ma statusa kandydata do UE (jest największym pod względem powierzchni i  ludności państwem kandydującym do UE) oraz od roku 2001 jest członkiem unii celnej UE.

W niniejszym artykule porównuje się aktywność lub siłę gospodarczą państw i dlatego używa się terminu Produkt Krajowy Brutto (PKB), według parytetu siły nabywczej (PPP), wyrażony w dolarach międzynarodowych, (PKB (PPP), realne PKB lub PKB w cenach stałych), a nie nominalnego PKB (PKB w cenach bieżących), który jest przydatny do analizy aktywności gospodarczej jednego państwa.

W roku 2024 największy PKB (PPP) wśród państw leżących w całości na terytorium Europy miały Niemcy ($6 037 851 748 487), a Polska ($1 841 555 375 507 = 30,5% PKB (PPP) Niemiec) była na szóstym miejscu, za Hiszpanią ($2 778 406 789 839 = 46,0% PKB (PPP) Niemiec i 150,9% PKB (PPP) Polski), a przed Holandią ($1 515 446 904 606 = 25,1% PKB (PPP) Niemiec i 82,3% PKB (PPP) Polski). Ukraina ($656 527 758 168 = 10,9% PKB (PPP) Niemiec i 35,7% PKB (PPP) Polski) znajdowała się na 14. miejscu.

Zwraca tutaj uwagę wysoka pozycja Turcji, której PKB (PPP), wyrażony w dolarach międzynarodowych, ($3 757 012 846 422) stanowi 62,2% PKB (PPP) Niemiec i 204,0% PKB (PPP) Polski).

Warto uświadomić sobie też strukturę światowego PKB (PPP) w roku 2024.

Z punktu widzenia PKB (PPP) świat jest podzielony na dwie grupy, z których każda tworzy w przybliżeniu 50% globalnego PKB (PPP). Jedna grupa liczy 6 państ (Chiny, Stany Zjednoczone, Indie, Rosję, Japonię i Niemcy)  - udział 52,14%, a druga - 197 państw - udział 47,86%. W pierwszej grupie trzy państwa (Chiny, Stany Zjednoczone, Indie) wytwarzają 81,2% PKB (PPP) całej grupy, a same Chiny - 37,1% i same Stany Zjednoczone - 28,4%.

Rzuca się w oczy dysproporcja w wielkości wzrostu PKB (PPP) w państwach pierwszej szóstki. Wskaźnik wzrostu PKB (PPP) Chin jest średnio dwa razy, a Indii - trzy razy większy od tempa wzrostu PKB (PPP) Stanów Zjednocznych.

W roku 2024 na czele listy państw europejskich mających największy Produkt Krajowy Brutto (PKB) na mieszkańca, według parytetu siły nabywczej (PPP), wyrażony w dolarach międzynarodowych, znajdowały się kraje o mniejszej liczbie ludności. Najludniejsze państwo, leżące w całości na terytorium Europy, Niemcy ($72 300) zajmowało w tej klasyfikacji 12. miejsce, a Polska ($50 378 = 69,7% PKB (PPP) na mieszkańca Niemiec) była na 26. miejscu, za Portugalią ($50 617 = 70,0% PKB (PPP) na mieszkańca Niemiec i 100,5% PKB (PPP) na mieszkańca Polski), a przed Estonią ($49 334 = 68,2% PKB (PPP) na mieszkańca Niemiec i 97,9% PKB (PPP) na mieszkańca Polski). Ukraina ($18 550 = 25,7% PKB (PPP) na mieszkańca Niemiec i 36,8% PKB (PPP) na mieszkańca Polski) była na ostatnim (43.) miejscu.

W roku 2024 w grupie największych państw położonych w całości w Europie największy Produkt Krajowy Brutto (PKB) na mieszkańca, według parytetu siły nabywczej (PPP), wyrażony w dolarach międzynarodowych,miały Niemcy ($72 300), a Polska ($50 378 = 69,7% PKB na mieszkańca Niemiec) była na 6. miejscu.

Powyższa tabela i wykres ilustrują PKB (PPP) na mieszkańca w państwach europejskich w roku 2025 według ostatnich szacunków Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) oraz jego prognozy na lata 2026 i 2027.

Poniższy wykres przedstawia względne zmiany szacowanego i prognozowanego PKB (PPP) na mieszkańca państw europejskich w latach 2025-2027 w odniesieniu do Niemiec.

Dwa powyższe wykresy unaoczniają fakt, że Niemcy dominują gospodarczo w Europie. Względna pozycja gospodarcza, mierzona PKB (PPP) na mieszkańca, największych państw UE w analizowanym okresie ulegnie nieznacznemu osłabieniu, a Polski poprawi się - w 2026 prześcignie ona Hiszpanię. Niewielki wzrost tego wskaźnika uzyska Ukraina, a znaczący - Turcja.

Dane te pokazują, że krótko- i średniookresowo nie nastąpi istotna zmiana pozycji ekonomicznej Polski w Europie, zwłaszcza w stosunku do Niemiec. Jak uczy nas historia, duże państwa, szczególnie te o ambicjach mocarstwowych, śledzą sytuację gospodarczą państw, potencjalnych konkurentów, nie pozostają obojętne wobec wzrostu ich potencjału gospodarczego i starają się mu przeciwdziałać. Oznacza to, że w miarę rozwoju gospodarczego Polski należy liczyć się z wrogą reakcją dużych, rozwiniętych gospodarczo państw. Polska gospodarka jest podatna na takie oddziaływanie z powodu słabości rodzimego kapitału i dominacji w niej kapitału zagranicznego.

Pozytywnym zjawiskiem jest wzrost gospodarczy Polski, którego miarą jest wzrost PKB. Wzrost gospodarczy będący przede wszystkim ilościowym zwiększeniem wartości towarów i usług wytworzonych w kraju, jest konieczny, ale niewystarczający dla trwałego postępu społeczno-ekonomicznego. Kraj może doświadczać wysokiego wzrostu gospodarczego, ale jeśli jego efekty są marnowane (brak inwestycji lub nietrafione inwestycje) przez rządzących, to wzrost nie przekłada się na odpowiedni wzrost gospodarczy. Potwierdzeniem tego jest zawartość "Programu wyborczego KO" oraz efekt rządów KO (olbrzymi, rosnący deficyt budżetowy oraz gigantyczne zadłużenie państwa przy równoczesnym ograniczaniu inwestycji oraz wydatków na edukację, opiekę zdrowotną oraz zwiększenie bezpieczeństwa społecznego).

Sytuacja wewnętrzna

Obecne czasy sa dowodem na to, że długie okresy niewoli politycznej są również okresami zniewolenia duchowego i osłabienia intelektualnego znacznej części społeczeństwa. Między innymi, jak zauważył Paweł Chmielewski "Eklezjalny filojudaizm" w "Syjonizm chrześcijański. Kościół, Izrael, herezja?, Kwartalnik PCh24.pl, nr 1, str. 105 Część Polaków ma głęboko zakorzenioną i obecną u nas co najmniej od XVIII wieku tendencję do poświęcania własnych interesów na rzecz wpisywania się w narracje uznawane za modne i nowoczesne. Kard. Stefan Wyszyński powiedział zaś: Nieszczęściem jest zajmowanie się całym światem kosztem własnej Ojczyzny.

Szczególnym bagażem czasów rozbiorów oraz sowietyzacji Polski jest zniszczenie prawdziwej, narodowej elity i wypełnienie pustki po niej ludźmi o mentalności niewolniczej, niezdolnymi do samodzielnego myślenia i działania, ludżmi, którzy szukają zewnętrznej inspiracji oraz możnych protektorów. Ci zepsuci duchowo i intelektualnie ludzie tworzą łże-elitę lub lumpen-elitę, zbiorowość jednostek gotowych za materialne korzyści służyć każdej przemocy. W tej sytuacji nie można liczyć na to, że politycy dobrowolnie będą kierować się polską racją stanu w polityce wewnętrznej i zewnętrznej, zamiast kupczyć Polską. Kard. Stefan Wyszyński otrzegał przed takimi ludźmi: Trzeba się strzec ludzi uzależnionych poza Polską, Bronić spraw polskich, a nie obcych zamówień, Nie wolno przyjmować krzywdzących zobowiązań międzynarodowych.

Społeczeństwo polskie jest podzielone na Polaków i pozostałych (obywateli polskich oraz osoby innych nacji zamieszkujących nasz kraj). Dla polskich patriotów, którzy stanowią większość społeczeństwa istnienie Narodu i niepodległej Polski jest niezbywalną wartością. Dla pozostałej części społeczeństwa jest to wartość obojętna lub odrzucana. Skutki apatriotyzmu Przegląd AI:
Postawa apatriotyczna to brak przywiązania, szacunku lub poczucia więzi z własną ojczyzną, obejmująca obojętność na jej losy i brak gotowości do działania na jej rzecz.
Cechy i przejawy:
1. Obojętność: Brak zainteresowania historią, kulturą oraz sprawami publicznymi kraju.
2. Brak lojalności: Działania na szkodę państwa lub przedkładanie zysków osobistych nad dobro wspólne.
3. Brak zaangażowania: Unikanie podstawowych obowiązków obywatelskich, takich jak uczciwość czy dbałość o otoczenie., zwłaszcza braku lojalności wobec Narodu i Państwa, nadają tej ostatniej grupie charakter V kolumny, która umożliwia i ułatwia ingerencję zewnętrznych graczy w polską politykę krajową i zagraniczną.

Stopień rozbicia politycznego ilustrują poniższe wyniki ostatniego (29.07-02.08.2026 r.) sondażu poparcia dla ugrupowań politycznych.

Lewicowe i lewicowo-liberalne partie popiera wg sondażu 42,8% respondentów, a największą partię rządzącej koalicji KO - 27,5%. Ten poziom poparcia dla ugrupowań politycznych w aktualnej kadencji parlamentu wykazuje małe fluktuacje, mimo wychodzących na jaw coraz to nowych afer kompromitujących działaczy KO. Oznacza to, że rozbicie polityczne społeczeństwa ma charakter trwały.

Interesującą tezę dotyczącą podziału politycznego partii i wyborców w Polsce stawia Grohmanon:

Polska (...) jest obecnie zdominowana politycznie przez lewicowość gospodarczą w dwóch wariantach: konserwatywnym obyczajowo i liberalnym obyczajowo. Taki układ gwarantuje tak zwaną wojnę kulturową vel obyczajową, dzięki czemu sprawy finansowe czy ekonomiczne spadają na dalszy plan, jeżeli w ogóle jeszcze są zauważalne. Skutkuje to tym, że duża część elektoratu głosuje tożsamościowo, ideowo czy nawet obyczajowo, a nie z przekonań ekonomicznych, których zazwyczaj i tak nie ma.

Co z Polską

Z wielu jedno (W jedności siła). E pluribus unum.
{Paremia łacińska}

Gdzie zgoda, tam zwycięstwo (Zgoda buduje, niezgoda rujnuje). Ubi concordia, ibi victoria.
{Paremia łacińska}

Zwycięży ten, kto wytrwa. Vincit qui patitur.
{Paremia łacińska}

Polska, mimo wzrostowi gospodarczemu nie należy do państw poważnych, których głos liczy się w Europie. Jest tak przede wszystkim z powodu braku jedności polityków krajowych co do polskiej racji stanu, podziału ideowego i atomizacji społeczeństwa, wrogich działań sąsiednich (z lewa i z prawa) państw i oddziaływania na polskie społeczeństwa zgubnych idelogii za pośrednictwem sprzedajnych, skorumpowanych polityków.

Polska jako państwo należące do kręgu cywilizacji łacińskiej oraz Polacy jako naród trwający w wierze katolickiej są postrzegani przez bezbożnych globalistów jako główna przeszkoda w Europie na drodze do zbudowania rządu światowego i wynarodowionego społeczeństwa. Dzisiejsi wrogowie Polaków i Polski robią wszystko co możliwe, aby utwierdzić w całym polskim społeczeństwie to szkodliwe przekonanie, że zagłada narodów i suwerennych państw jest nieunikniona i wszelki opór jest skazany na porażkę.

Ten ogląd bieżącego stanu rzeczy sytuacji może prowadzić do pesymistycznego wniosku, że jest to sytuacja, którą opisują sentencje Siła złego na jednego. Nec Hércules contra plures. oraz Ani śladu gdzie była Troja  Nec locus ubi Troja fuit..

Taka pesymistyczna ocena rzeczywistości obezwładnia, rodzi poczucie niemocy i beznadziejności, które zniechęca człowieka do zajmowania się sprawami publicznymi i kieruje jego uwagę na zajmowanie się tylko sobą. To sprzyja atomizacji społeczeństwa, które przestaje mieć charakter wspólnoty i zamienia się w gromadę egoistycznych jednostek, którymi łatwo manipulować.

Nie wszystko jest stracone, dopóki, zgodnie ze słowami św. Pawła Jeden drugiego brzemiona noście... List św. Pawła do Galacjan 6,2, chcemy żyć w braterskiej wspólnocie, która jest źródłem nadziei, że w trudnej chwili można jeszcze wygrać.

W praktyce oznacza to:

1. bycie dumnym z przynależności do wspólnoty narodowej oraz dziedzictwa duchowego i kulturalnego,
2. bycie wiernym wyznawanym przez wspólnotę wartościom zakorzenionym w wierze katolickiej,
3. przeznaczanie więcej czasu na bezpośrednie kontakty międzyludzkie niż za pomocą mediów elektronicznych, zwłaszcza mediów społecznościowych i forów dyskusyjnych,
4. poszerzanie i pogłębianie wiedzy oraz doskonalenie umiejętności krytycznego myślenia,
5. korzystanie z wolności słowa i branie udziału w debacie publicznej dotyczącej dobra wspólnego.

Powyższe jest warunkiem koniecznym, ale nie wystarczającym dla zachowania tożsamości narodowej, obrony wolności osobistej oraz niepodległości państwa, które funkcjonując zgodnie z zasadą pomocniczości służy obywatelom, bo siły rozgrywające ludzkość są zorganizowane, dysponują potężnymi finansami. Ich największą słabością jest odrzucenie Boga i Jego miłości. Ta słabość obróci się przeciwko nim, pod warunkiem, że nie pozwolimy wydrzeć sobie wiary w Jezusa Chrystusa i zachowamy ufność w Nim.

W praktyce oznacza to:

1. pamiętanie codziennie o tym, że jesteśmy dziećmi Wszechmocnego,
2. przyjmowanie i pełnienie codziennie Jego woli,
3. zmniejszenie ilości czasu spędzanego przed telewizorem oraz na surfowaniu w sieci i wykorzystanie zaoszczędzonego czasu na codzienną rozmowę z Bogiem,
4. codzienną modlitwę w intencji swojej, ludzi spotkanych na swojej drodze życia, Ojczyzny i Kościoła,
5. wzmacnianie wiary w Boga poprzez pogłębianie wiedzy religijnej i czytanie literatury religijnej, przede wszystkim regularną lekturę Pisma Świętego.

Musimy zdać sobie sprawę z tego, że żadna siła polityczna nie jest zdolna ocalić nas przed zagładą bez Boga, tym bardziej wbrew Bogu. Nasza historia jest świadectwem tego, że naród, który przylgnął do Boga trwa, mimo upadków. Potwierdza ona słowa św. Pawła z Listu do Rzymian (Rz 8, 31): Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam?

Kiedy wołaliśmy do Boga o ratunek, zawsze otrzymywaliśmy Jego wsparcie, pomoc i ochronę, bo Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego (Łk 1, 37). Widomym znakiem opieki Boga są ludzie opatrznościowi, których on nam daje: święci i błogosławieni, prorocy, duchowni, wodzowie, królowie, wojskowi, politycy, pisarze, poeci, inżynierowie...

Musimy tylko pozwolić przyjść im na świat, otoczyć miłością i modlitwą, aby mogli wypełnić powierzoną im przez Boga misję. Nie wolno nam zmarnować tego daru Ojca Niebieskiego.

Do takich mężów opatrznościowych w XX i XXI wieku należą m.in.:

1. duchowni: św. o. Maksymilian Maria Kolbe (Rycerz Niepokalanej), kard. August Hlond, bł. ks. Jerzy Popiełuszko ("zło dobrem zwyciężaj"), bł. Stefan Wyszyński ("wszystko postawiłem na Maryję”), św. Jan Paweł II (Totus Tuus),
2. świeccy: Józef Piłsudski, Roman Dmowski, Ignacy Jan Paderewski, Stefan Żeromski, Witold Pilecki, Zbigniew Herbert, Lech Kaczyński, Karol Nawrocki ("Bóg daje mi siłę").

Ostrzeżenie: Oto do czego jest zdolny bezbożny człowiek, w którego sercu nie ma miłości: